Η μνήμη έχει τη δική της γεωγραφία. Δεν ακολουθεί τους μεγάλους δρόμους ούτε τις επίσημες διαδρομές της Ιστορίας. Προτιμά τους παράδρομους. Εκεί όπου κρύβονται οι άνθρωποι, οι φωνές, οι αυλές, οι μικρές νίκες και οι ήττες της καθημερινότητας. Σε αυτούς τους παράδρομους επιστρέφει και ο συγγραφέας του βιβλίου, αναζητώντας όχι μόνο το δικό του παρελθόν αλλά και τον κόσμο που τον διαμόρφωσε.
Ο Παράδρομος είναι ένα βιβλίο μνήμης, ενηλικίωσης και επιστροφής. Μέσα από τις αναμνήσεις του Ηρακλή, ο συγγραφέας ανασυνθέτει μια εποχή που έχει απομακρυνθεί χρονικά, αλλά εξακολουθεί να παραμένει ζωντανή μέσα στις ιστορίες των ανθρώπων που τη βίωσαν. Η παιδική ηλικία, τα σχολικά χρόνια, οι φιλίες, οι πρώτοι έρωτες, οι αμηχανίες της εφηβείας, οι οικογενειακές σχέσεις και οι καθημερινές εμπειρίες γίνονται οι σταθμοί μιας διαδρομής προς την ενηλικίωση.
Ο Ηρακλής δεν παρουσιάζεται ως ένας ήρωας που ξεχωρίζει μέσα από μεγάλα κατορθώματα. Αντιθέτως, η γοητεία του βρίσκεται ακριβώς στην ανθρώπινη διάστασή του. Είναι το αγόρι που μεγαλώνει σε μια λαϊκή γειτονιά, που κάνει λάθη, που ντρέπεται, που ερωτεύεται, που απογοητεύεται και που χρόνια αργότερα επιστρέφει σε όλα αυτά με τρυφερότητα και αυτογνωσία. Ο συγγραφέας δεν φοβάται να εκθέσει τις αδυναμίες και τις αμήχανες στιγμές του νεότερου εαυτού του, κάτι που προσδίδει στην αφήγηση αμεσότητα και ειλικρίνεια.
Ιδιαίτερα σημαντικός είναι ο ρόλος της Νίκαιας, η οποία δεν λειτουργεί απλώς ως χώρος δράσης αλλά ως ζωντανή παρουσία μέσα στο βιβλίο. Οι δρόμοι, οι αυλές, τα μικρά μαγαζιά, τα θερινά σινεμά, οι ταβέρνες, οι παρέες και οι γείτονες συνθέτουν έναν κόσμο που αναπνέει μέσα στις σελίδες. Ο τόπος γίνεται φορέας μνήμης και ταυτόχρονα καθρέφτης μιας κοινωνίας που αλλάζει.
Παράλληλα, το προσωπικό βίωμα συναντά τη συλλογική ιστορία. Οι αναφορές στην προσφυγική ταυτότητα της Νίκαιας, στους ανθρώπους που εγκαταστάθηκαν εκεί μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και στις συνθήκες ζωής προηγούμενων δεκαετιών προσδίδουν στο έργο ιστορικό και κοινωνικό βάθος. Ο συγγραφέας δεν αφηγείται μόνο τη δική του ζωή· καταγράφει τη μνήμη μιας κοινότητας και ενός τρόπου ζωής που σταδιακά απομακρύνεται.
Ένα από τα πιο ευχάριστα στοιχεία του βιβλίου είναι το διακριτικό του χιούμορ. Όχι το χιούμορ της εύκολης ατάκας, αλλά εκείνη η γλυκιά αυτοειρωνεία που γεννιέται όταν ένας άνθρωπος κοιτάζει το παρελθόν του με αγάπη και κατανόηση. Οι εφηβικές γκάφες, οι αδέξιες προσπάθειες, οι μικρές αποτυχίες και οι στιγμές αμηχανίας αφηγούνται με τρόπο που προκαλεί χαμόγελο χωρίς να χάνει ποτέ την ανθρώπινη διάστασή του.
Η γλώσσα παραμένει άμεση, φυσική και ανεπιτήδευτη. Συχνά δίνει την αίσθηση μιας μεγάλης προφορικής αφήγησης, σαν εκείνες τις κουβέντες που ξεκινούν από μια μικρή ανάμνηση και καταλήγουν να ξετυλίγουν ολόκληρες δεκαετίες ζωής. Αυτή η αφηγηματική αμεσότητα αποτελεί ένα από τα βασικά πλεονεκτήματα του βιβλίου και συμβάλλει καθοριστικά στη ζεστασιά που αποπνέει.
Το σημείωμα του συγγραφέα φωτίζει ακόμη περισσότερο την πρόθεση του έργου. Ο Παράδρομος δεν γράφτηκε μόνο για να αφηγηθεί μια προσωπική διαδρομή. Γράφτηκε για να διασώσει ανθρώπους, τόπους, συνήθειες και στιγμές πριν χαθούν οριστικά από τη μνήμη. Και ίσως εκεί βρίσκεται η μεγαλύτερη δύναμή του. Στην προσπάθεια να μετατρέψει το προσωπικό βίωμα σε μια τρυφερή μαρτυρία για έναν κόσμο που αλλάζει, αλλά εξακολουθεί να ζει μέσα στις ιστορίες που αφηγούμαστε.
Ο Παράδρομος είναι τελικά μια κατάθεση μνήμης γεμάτη ανθρωπιά, χιούμορ και συγκίνηση. Ένα βιβλίο που δεν αναζητά τις μεγάλες λεωφόρους της ζωής, αλλά τους μικρούς δρόμους που μας διαμόρφωσαν και που, όσο περνούν τα χρόνια, αποκτούν ολοένα και μεγαλύτερη σημασία.
Λίγα λόγια για τον συγγραφέα
Ο Αντώνιος Ζαΐρης γεννήθηκε στον Πειραιά. Σπούδασε Πολιτικές επιστήμες και έκανε Μεταπτυχιακές σπουδές (ΜΒΑ) στη Διοίκηση Επιχειρήσεων. Η διδακτορική του διατριβή ήταν σε θέματα Συμπεριφοράς Καταναλωτή. Έχει υπηρετήσει για 32 χρόνια ως Διευθυντικό Στέλεχος Πωλήσεων και Μάρκετινγκ και Γενικός Διευθυντής σε διάφορες Πολυεθνικές και Μεγάλες Ελληνικές Επιχειρήσεις, ενώ έχει υπηρετήσει και το Δημόσιο μάνατζμεντ μέσα από θέσεις ευθύνης. Από το 2005 έως τον Ιούνιο του 2012 διετέλεσε Γενικός Διευθυντής του Συνδέσμου Επιχειρήσεων και Λιανικής Πωλήσεως Ελλάδος . Από τον Ιούλιο του 2012 έως τον Νοέμβριο του 2013, υπηρέτησε ως Γενικός Διευθυντής του Τμήματος Διεθνούς Αναπτυξιακής Συνεργασίας στο Υπουργείο Εξωτερικών. Διετέλεσε επίσης αναπληρωτής Αντιπρόεδρος του ΣΕΛΠE καθώς και Αναπληρωτής Εθνικός Εκπρόσωπος στη Διακυβερνητική Επιτροπή Εμπειρογνωμόνων του ΟΗΕ για την Αειφόρο Ανάπτυξη. Σήμερα είναι Επίκουρος Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Νεάπολις, Πάφος. Είναι μέλος της Ένωσης Αμερικάνων Οικονομολόγων, της Αμερικάνικης Φιλοσοφικής Εταιρίας, του Βρετανικού Ινστιτούτου Μάνατζμεντ, της Ελληνικής και Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Μάρκετινγκ, της Ένωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων και της Ένωσης Ανωτάτων Στελεχών Επιχειρήσεων. Έχει επίσης διδάξει στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης καθώς και στα Πανεπιστήμια Τιράνων και Πράγας. Συμμετείχε σε πολλά διεθνή συνέδρια και έχει αρκετές ακαδημαϊκές δημοσιεύσεις με το σύστημα κριτών. Έχει δώσει συνεντεύξεις σε γνωστές ελληνικές και ξένες εφημερίδες και είναι συγγραφέας 17 βιβλίων εκ των οποίων τα 10 τα έχει συγγράψει με τον Γιώργο Σταμάτη. Μεταξύ αυτών τα βιβλία : «Ποια Ανάπτυξη;», “Total Business Success”, «Ο ρόλος του ηγέτη στη σύγχρονη Επιχείρηση», «Το Παγωμένο μέλλον», «Ανακαλύπτοντας τον τροχό – Σε αναζήτηση μιας νέας πολιτικής» και «Για ένα νέο δημοκρατικό πρότυπο», αλλά και τα λογοτεχνικά βιβλία «Ανήσυχη Περιπλάνηση» και «Παγωμένος Χρόνος». Έχει βραβευθεί για το σύνολο του έργου του από τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, την Διεθνή Ακαδημία Ηγεσίας, την Διεθνή Ακαδημία Τεχνών και το Λογοτεχνικό περιοδικό Κέφαλος.
https://www.nup.ac.cy/gr/faculty/antonis-zairis/
ΠΗΓΗ: https://www.azairis.gr/cv